روان شناسی کودک و هویت فرهنگی، دو مؤلفه مهم در طراحی لباس مدارس است
به گزارش لیدی شال، یک طراح و تولیدکننده پوشاک مدارس اظهار داشت: قرار نیست برای جذاب تر شدن لباس مدرسه، هویت ایرانی را کنار بگذاریم. میتوان از عناصر فرهنگی، معماری، هنر و پوشش ایرانی، به روشی امروزی الهام گرفت.
اکرم عیوض خانی، طراح و تولیدکننده پوشاک مدارس «رایکا»، با اشاره به این که تحول جدی در طراحی لباس مدارس طی سالهای گذشته اتفاق نیافتاده در گفت و گو با گزارشگر مهر اظهار داشت: این مساله را نمی توان صرفاً به ضعف طراحان یا محدودیت های آموزش و پرورش نسبت داد. مساله اصلی، نبود یک زنجیره حرفه ای و منسجم در طراحی، سیاست گذاری، انتخاب، تولید و ارزیابی لباس فرم مدارس است. لباس مدرسه یک پوشش معمولی نیست که صرفا برمبنای سلیقه یک مدیر یا تولیدکننده انتخاب شود؛ یک محصول تخصصی است که باید هم زمان به روان شناسی کودک، هویت فرهنگی، زیبایی شناسی، اقتصاد خانواده، ارگونومی بدن و حتی اقلیم توجه کند.
عیوض خانی اضافه کرد: از جانب دیگر، وقتی پروسه انتخاب لباس مبنی بر قیمت، سرعت تولید و تأمین آسان شکل می گیرد، طبیعی است که طراحی به حاشیه برود. البته طراح و تولیدکننده هم مسئولیت دارند. اگر ما صنعتگران و طراحان فقط منتظر تغییر قوانین باشیم، اتفاقی نمی افتد. به عقیده من، تحول واقعی زمانی اتفاق می افتد که سیاست گذار، مدرسه، طراح، تولیدکننده، والد و خود دانش آموز در یک پروسه مشترک قرار بگیرند.
این تولیدکننده پوشاک مدارس، به دلیل استفاده برخی تولیدکنندگان و طراحان از الگوهای ساده و پارچه های بی کیفیت پرداخت و بیان کرد: این مساله چند علت دارد، اما یکی از مهم ترین آنها اقتصاد حاکم بر لباس فرم مدارس است. وقتی نخستین و مهم ترین معیار انتخاب، پایین آوردن قیمت تمام شده باشد، تولیدکننده تحت فشار قرار می گیرد که ارزان ترین پارچه، ساده ترین الگو و کم هزینه ترین پروسه تولید را انتخاب نماید. از جانب دیگر، تولید مدل جدید ریسک دارد؛ طراحی جدید نیازمند مطالعه، نمونه سازی، اصلاح الگو، انتخاب پارچه و کنترل کیفیت است.
او، افزود: اما یک مدل تکراری، کم ریسک تر و سریع تر تولید می شود. بدین سبب اگر بخواهیم تولیدکننده را صرفا به علت استفاده از متریال ارزان یا طراحی تکراری سرزنش نماییم، قسمتی از واقعیت را نادیده گرفتیم. وقتی بازار برای کیفیت و طراحی ارزش اقتصادی قائل نباشد، کیفیت، قربانی قیمت می شود. راهکار این است که معیار انتخاب لباس فرم از ارزان ترین محصول به بهترین ارزش در مقابل هزینه تغییر کند؛ یعنی دوام، راحتی، کیفیت پارچه، طراحی و عمر مفید لباس هم در ارزیابی دیده شود.
عیوض خانی، با تأکید بر لزوم شناخت نظر دانش آموزان در طراحی و دوخت لباس مدارس بیان کرد: دانش آموز مصرف کننده اصلی این محصول است و منطقی نیست محصولی که مقرر است روزانه چندین ساعت و برای چند سال استفاده شود، بدون شناخت نظر او طراحی شود. اما مشارکت کودک باید علمی و متناسب با سن باشد. مشارکت دادن دانش آموز به مفهوم واگذار کردن طراحی به کودک نیست؛ به مفهوم شنیدن صدای مصرف کننده است.
این تولیدکننده پوشاک مدارس، روان شناسی کودک، هویت فرهنگی، زیبایی شناسی و ارگونومی را از مهم ترین مؤلفه های طراحی لباس فرم استاندارد دانست و اظهار داشت: به عقیده من لباس فرم استاندارد باید حداقل در چهار لایه طراحی شود: نخست، روان شناسی کودک است. کودک نباید احساس کند لباس مدرسه قسمتی از هویت و شخصیت او را سرکوب می کند. لباس باید حس نشاط، اعتمادبه نفس، تعلق و آرامش ایجاد نماید. دوم، هویت فرهنگی است. قرار نیست برای جذاب تر شدن لباس مدرسه، هویت ایرانی را کنار بگذاریم. می توان از عناصر فرهنگی، معماری، هنر و پوشش ایرانی، به روشی امروزی الهام گرفت.
او، افزود: سومین مورد هم این نکته است که لباس مدرسه نباید الزاماً تیره، خنثی و بی روح باشد تا رسمی به نظر برسد. می توان با ترکیب رنگ، جزئیات، فرم، تناسب و پارچه، لباسی طراحی کرد که هم رسمی و مدرسه ای باشد و هم زیبا و دوست داشتنی. و در نهایت چهارمین مورد، ارگونومی است. این بخش شاید از تمامی مهم تر باشد. کودک چندین ساعت در روز لباس را بر تن دارد؛ بدین سبب آزادی حرکت، وزن لباس، تنفس پذیری پارچه، تعریق، جنسیت، گروه سنی، فرم بدن و حتی نحوه نشستن و فعالیت دانش آموز باید در طراحی لحاظ شود. در حقیقت، لباس فرم خوب لباسی نیست که فقط روی تن زیبا باشد؛ لباسی است که کودک پس از چند ساعت پوشیدن، هنوز با آن احساس راحتی کند.
عیوض خانی، توجه به نیازهای روانی، فیزیکی و اجتماعی را یکی دیگر از مولفه های ضروری در طراحی لباس مدارس دانست و بیان کرد: اگر قرار باشد لباس مدرسه را واقعا یک محصول تخصصی بدانیم، نمی توان برای یک کودک ۷ ساله و یک نوجوان ۱۶ ساله با یک منطق طراحی کرد. نیازهای روانی، فیزیکی، اجتماعی و حتی درک زیبایی شناسی این دو گروه بطورکامل متفاوت می باشد. به عنوان نمونه، در سنین پایین تر، نشاط، تنوع بصری، آزادی حرکت و جذابیت اهمیت بیشتری پیدا می کند تا در سنین بالاتر.
منبع: lebasdooni.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب